|
|
Technologia plazmowa robi obecnie furorę. Jednak sam idea i pierwsze projekty powstawały już w latach 60, z braku zainteresowania przemysłu pierwsze panele plazmowe, których przekątna przekraczała 21 cali powstały w latach 90. Od tego czasu nastąpiło przyspieszenie rozwoju urządzeń typu PDP (Plasma Display Panel).
Sam zasada działania plazm polega na użyciu gazu szlachetnego, który jest zamknięty w rurce. Elektrody podłączone na końcach rurki podają napięcie rzędu kilkuset Volt, co powodu przemianę gazu w plazmę (gaz złożony z wolnych elektronów i jonów dodatnich). W następstwie różnicy potencjałów dochodzi do ruchu cząsteczek (jony dodatnie wędrują do ujemnej elektrony, a ujemne analogicznie do dodatniej elektrody). Wynikiem przemieszczania są zderzenia atomów, których elektrony "wskakują" na wyższą orbitę. Gdy elektronu wracają na pierwotną orbitę, wytwarzają cząsteczkę światła (foton). Prąd podawany w elektrodach jest zmienny, dzięki czemu plazma w rurkach jest w nieustającym ruchu. świtało emitowane przez elektrony jest promieniowaniem ultrafioletowym nie widzialnym przez oko człowieka. Z pomocą przychodzi luminofor (fosfor) substancja, która jest czuła na ultrafiolet i emitująca białe światło. Rurki z gazem szlachetnym są pokryte właśnie tą substancją.
TV plazmowe właśnie wykorzystuję opisaną zasadę. Każdy piksel składa się z 3 mikroskopijnych otworów, które są wewnątrz pokryte różnym rodzajem luminoforu. Gaz szlachetny (ksenon) pod wpływem prądu zmiennego zamienia się w plazmę i dochodzi do analogicznego procesu jak w rurkach fluoroscencyjnych. Każdy z trzech subpikseli wytwarza inny podstawowy kolor czerwony, zielony, lub niebieski. Zróżnicowanie intensywności światła pozwala uzyskiwać różne odcienie barw.
Największym problemem są wymiary subpiksela (subpiksela to 200ľm x 200ľm x 100ľm) oraz przezroczysta przednia elektroda (używa się tlenek cynowo-indowy, indium tin oxide - ITO)
Z milionów pikseli, które w rzeczywistości wyglądają jak bańki powstaje obraz.
|
|
